De corona-crisis beukt er hard op in. Het is een crisis op heel veel vlakken, maar in deze blog wil ik het even hebben over hoe ik de crisis beleefd heb, als onderneemster en als mama.

12 maart werden er op onze bestuursraad belangrijke beslissingen genomen om de groei en rentabiliteit van Mr. Manchette te verhogen. Onze beslissingen gingen we aftoetsen bij onze klanten en potentiële klanten. Maar zover kwam het dus niet. ’s Avonds werd er immers aangekondigd dat de scholen zouden sluiten en dat niet-essentiële winkels in het weekend zouden sluiten. Niet echt het moment om een marktonderzoek te starten.

Bovendien had ik als mama van 3 kinderen tussen 4 en 8 jaar ook een opvangprobleem waar ik een oplossing voor moest zoeken. Heel even werd er met andere ouders gekeken of we opvang konden combineren, maar het werd al snel duidelijk dat dit echt niet de bedoeling was. In de weken voor de Paasvakantie hadden we wel aan onze vaste babysit gevraagd of zij het zag zitten om ons te ondersteunen en 1 à 2 dagen per week voor de kinderen te zorgen en hen te begeleiden in hun huiswerk. Mijn man kon op dat moment nog niet telewerken en ik wou ook nog kunnen werken. De dag voordat de babysit kwam, polsten we bij elkaar of we buiten het contact met elkaar zeker geen ander contact hadden en of we nog steeds niemand kenden die besmet was.

’s Ochtends werd er schoolwerk gemaakt en ’s middags konden de kinderen spelen. Wat een geluk dat het zo’n mooi weer was én oh, we waren nog nooit zo blij met onze tuin. Eens ze daar aan het spelen waren, kon ik gelukkig zelf ook wat werken. ’s Avonds maakte ik oefeningen voor de kinderen, printte zaken af zodat iedereen aan het werk kon. De opdrachten van school waren toen nog niet zo gestructureerd, het was voor iedereen een proces en even wennen. Al snel werd er meer uit de schoolboeken gewerkt, tafels oefenen werden oefeningen uit het rekenboek en ook voor het oefenen van + en – tot 10 gebeurde dat aan de hand van gerichte schooloefeningen.

Onze stagiaire Fien bleef al van 11 maart vanop haar kot werken en we overlegden digitaal wat haar taken waren en deden ook zo de opvolging, zij vond het ook niet erg dat er af en toe een kindergezichtje kwam meekijken. Ik denk dat er in deze periode veel mensen plots hoofdjes zagen verschijnen, soms nieuwsgierig, soms in een gekke bui, maar soms ook boos of verdrietig.

Los van elkaar werden Fien en ik enorm getroffen door de hoge nood aan mondmaskers en konden onze focus nu moeilijk bij een nieuwe collectie houden. We beslisten om van onze stock aan stoffen van voorgaande collectie en stalen mondmaskers te maken. Herbruikbare chirurgische mondmaskers zoals aangeraden door de FOD Volksgezondheid. Die verkochten we aan bedrijven die contact met anderen moeilijk konden vermijden: apothekers, koeriers, huisartsen, ….

Fien was thuis ondertussen al gestart met de productie van mondmaskers om een ziekenhuis te ondersteunen. Ik gaf haar ook de ruimte om dat tijdens haar stage-uren te doen, omdat ik het belangrijk vond, maar eerlijk, ik vond het soms ook handig dat ik op die manier een overleg kon uitstellen en eerst bezig zijn met de kinderen.  

Al heel snel kwam ook de vraag van particulieren om maskers te kopen. We wilden dit wel doen, maar wouden de mondmaskers eigenlijk ook behouden voor wie het echt nodig had. Daarom beslisten we een solidariteitsbijdrage te vragen aan particulieren. Zo konden we mondmaskers wegschenken aan de zorg en risicogroepen. Ondertussen hebben we al meer dan 300 maskers kunnen wegschenken en we zijn nog bezig met een inhaalmanoeuvre. (Bestellen kan trouwens nog steeds.)

De organisatie en coördinatie van de productie nam meer tijd in beslag dan oorspronkelijk ingeschat. En naar het einde van de Paasvakantie (gelukkig nam mijn man toen grotendeels de kinderen voor zijn rekening) werden er steeds meer maskers gekocht door particulieren en schakelden de scholen over naar pre-teaching. Dit vroeg aanpassingen zowel voor de school als in de organisatie thuis. De oudste kinderen kregen ’s morgens onze oude laptop en de mijne. Fantastisch hoe onze dochter uit het eerste leerjaar hiermee aan het werk ging. Ze had telkens 3 onderdelen en alle 3 werden ze door één van de leerkrachten van het 1e leerjaar begeleid via een filmpje. De juf stond voor het bord en de kinderen volgende achter de pc mee. Zo ging het voor lezen, schrijven en rekenen. Onze oudste zoon had minder filmpjes en minder concentratie- en doorzettingsvermogen. Heel vaak bleek dat wanneer ik een half uurtje had kunnen werken -telefonisch dan want ons dochter had mijn pc, hij in die periode maar 1 oefening gemaakt had.  Dat zorgde voor de nodige frustratie zowel bij hem omdat hij het gevoel had dat hij veel meer werk had dan zijn zus en bij mij omdat ik niet echt kon beginnen werken voordat zij klaar waren. Onze jongste zoon zit in de eerste kleuterklas en hoewel hij het helemaal in het begin leuk vond om ook te werken net als broer en zus, veranderde dat vrij snel. Kleuren vond hij saai en ook rangschikken en knippen konden hem niet echt meer boeien. Gelukkig had de paashaas hem een discman gebracht. Daarmee kon hij gemakkelijk een uur heel rustig opgaan in een luisterverhaal, met het boekje in zijn hand. Zalig om te zien. Toch voelde ik me schuldig dat ik hem een beetje aan zijn lot overliet.

Sorry, mama heeft nu even geen tijd voor jou.

Mijn man begon nu om 6u te werken zodat hij zo weinig mogelijk samen met zijn collega zijn bureau moest delen. Ik stond mee op om 5u zodat ik anderhalf uur ongestoord kon werken voordat ik boven getrippel hoorde. Onvoorstelbaar hoeveel ik kon doen wanneer ik niet gestoord werd.

Ondertussen hadden we de draad van de collectie terug opgenomen. De stoffen van de wintercollectie waren reeds besteld, maar de knopen, labels en dergelijke dienden in orde gebracht te worden en de uiteindelijke bestelling moest nog naar ons atelier in Portugal. Ook het ontwerpen van de collectie voor de zomer van 2021 ging verder.

Hemd van Mr. Manchette met bijpassend mondmasker

Steeds meer mensen bestelden mondmaskers zodat we zeker 3 keer per week naar één van de ateliers gingen om een voorraad op te halen. Eens de kinderen in bed zaten maakten mijn man en ik de pakketten klaar (mondmaskers, begeleidend briefje en gebruikstips) en de dag erop bracht ik alles naar bpost. Tot grote ergernis van de kinderen want die moesten iedere keer mee.

Leveringen klaarmaken

De grote piek kwam eind april toen aangekondigd werd dat de eerste versoepelingen eraan kwamen maar dat een mondmasker op verschillende plaatsen verplicht zou zijn. Onze ateliers konden de plotse vraag even niet bijbenen waardoor ik veel minder snel kon uitleveren dan ik wou. Zodra we dan een lading van 200 maskers hadden was het ’s avonds weer alle hens aan dek.

Het vroeg opstaan en laat doorwerken begon ook steeds zwaarder te wegen. Ik voelde me moe, uitgeput en alles was me te veel. Het lange weekend van Hemelvaart zijn we er dan ook op uitgetrokken. We haalden de tent van de zolder en zetten ze op in onze tuin. De kinderen vonden het fantastisch dat we gingen kamperen in ‘Mapelouse’. We hebben niet alleen in de tent geslapen, maar er werd ook in gespeeld en voorgelezen, veel voorgelezen want daar genieten wij hier allemaal van. Voor het eerst in maanden had ik het gevoel dat ik tijd had voor de kinderen, tijd om naar hen te luisteren en mee te spelen. Mijn man en ik hadden voor het eerst in maanden nog eens tijd voor onszelf en voor elkaar.

Mijn redding: camping ‘Mapelouse’

Het was voor mij als een soort redding. Er even helemaal tussenuit. Hierdoor zag ik weer licht aan het eind van de coronatunnel. En besefte ik hoeveel geluk ik heb. Gezegend met 3 fantastische kindjes en de beste man. Geluk omdat het de hele periode zo mooi weer was, geluk omdat wij een tuin hebben, geluk omdat mijn man fulltime kon verder werken waardoor we geen financiële zorgen hebben, geluk omdat wij 2 computers ter beschikking hadden voor de kinderen, geluk omdat ik zelfstandig ben, geluk omdat we allemaal gezond (gebleven) zijn, geluk omdat we elkaar hebben. Geluk om zoveel redenen en dat zag ik daar ’s avonds voor onze tent, kijkend naar ons gras dat eigenlijk dringend gemaaid zou moeten worden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *